Døden skal tape.

Dette innlegget skreiv eg på mandag 25.juli 2011. Tre dagar etter terrorhandlingane.

Alle veit kva som skjedde på fredag, så eg vil ikkje skrive det. Alle veit kven det var, eg vil ikkje sei namnet hans og gje han meir tid i rampelyset. Men eg må framleis skrive mine tankar rundt det heile. For eg er ei av dei heldige, som ikkje er berørt. Direkte berørt. Alle som ikkje har latt/lar dette gå inn på seg, har (i fylgje mi meining) eit feil forhold til landet sitt. Eg kan fortelje min “del” av hendinga, korleis eg opplevde alt.

Eg stod opp klokka ti den fredags morgonen. Far min vekte meg, sa at me skulle på IKEA. Eg stelte meg, åt og sat meg i bilen. Me turan til Biltema fyrst, så IKEA. Åt middag før heimreisen starta. Eg sov i bilen på veg heim, og far min slukka motoren halv fem. Han vekte meg og sa: det har vore utløyst ei bomba i Oslo. Så gjekk han inn. Eg sat att i bilen og rista på hovudet og tenkte at no har far min kome med ein særs dårleg spøk. Eg gjekk inn, opp på rommet og slo på tven. Det var overalt. Det har vore utløyst ei bomba i Regjeringskvartalet i Oslo halv fire. Eg blei berre sitjande og stirre. Eg fylgte stort sett med på alt som skjedde på Twitter. Nettaviser vart for ustabilt, og alt gjekk altfor treigt på tv. På Twitter skjedde alt tre hovud før. Me var dei fyrste som fekk veta om skytinga. Ein av AUF-medlemane, Kjetil Vevle,  hadde skrevet før på dagen:

kjetilvevle Kjetil Vevle

Gro taler på #Utoya Dagen kunne ikke vært bedre.yfrog.com/ke2rjefj

- Det skreiv han nokre timar før skytinga begynte.

kjetilvevle Kjetil Vevle

I dei neste oppdateringane stod det, “Er i godt behold. Avventer situasjonen. Nye skudd n” og

“Har det bra, kom meg bort fra øya til slutt. Nå håper jeg at jeg finner alle kjente.” Det tok lang tid før den siste der kom, så eg var bekymra ei stund. Men alt gjekk heldigvis bra med han! Så kom meldinga inn om at to andre på Twitter var sakna. Då kom nervane litt. Dei er enno ikkje blitt bekrefta omkommet, men Kvil i fred-meldingane på både Facebook og Twitter lar seg ikkje vente på.

Eg hugsa at eg tenkte: “Men helvete, Noreg skal jo liksom vera det beste landet å bu i! Ka faen skal me gjere no då? Om me ikkje kan vera trygge i vårt eiga land?” Men ABB har jo berre bevist at me er eit land som kan stå sammen, og vil stå sammen. Og som står sammen som aldri før. Han tok altfor, altfor mange liv. Men han har tapt. Han fekk ut manifestet sitt, han fekk vist alle bileta han hadde liggjande klare for heile verdas befolkning å sjå. Frykten for at mange sinnsjuke idiotar der ute har lasta ned manifestet(akkurat som eg har gjort) er der. Eg er litt redd for at ABB når ut til dei sjuke jævlane som han vil. Vri om hovudet deira, tankegangen.