wow, så interessant innlegg..

1. Gå til mappen du har alle fotografiene dine inne på.

2. Velg den 4. eller 7. mappen.

3. Finn fram det 4. eller 7. bildet.

4. Sett inn bildet i et innlegg, og skriv litt om det.

blås

 

Vel, 10 august i fjor. Eg låg/sat i senga mi på sjukehuset og blas i ein sånn greia, veit ikkje kva dei blir kalla. Min moder sit attmed meg. Kleda eg har på meg er eg sikker på at sjukehuset har teke, eller så reiste me før kleda var ferdig vaska. Surt uansett. Flott lapp på brystet, dei klødde noko grusomt! Har ikkje ord.

Så, no oppfordrar eg DEG til å gjere det same. Kryssar fingrane for at du får eit betre bilete. Link til bloggen din når du har gjort da 🙂

Det stod ein mur der, mellom lykken og meg. Så reiv du muren ned, evig kjærlighet. Evig kjærlighet.

 

 

Denna kjolen kjøpte eg frå Hennes&Mauritz. Eg hadde eit håp om at den skulle passa, men glidelåsen gjekk ikkje opp, for å sei det sånn. Den gjekk i retur same dag. Men eg bestilte ein neglalakk, og den er eg rimeleg fornøygd med. Hvis ein ser bort ifrå at eg sug til å ta på sjølve neglalakken, men det ser heilt OK ut. Rommet mitt ser ut som bombenedslag, og eg har ikkje tenkt og gjera noko med det. Eg har fått eit nogenlunde system i rotet, og hvis eg får rot i systemet, DÅ klikkar det for meg. Det er det siste som skal skje. Og, no har kneet mitt fucka seg igjen! Jippi!

Eg har vener (og familie for den saks skuld) som prøvar å støtte meg, men eg er dum nok til å skubbe dei vekk og late som alt går fint. Eg saknar Anne-Cecilie veldig,veldig mykje. Veldig mykje. Ho er ein av få som faktisk greiar å presse meg til å gjere ting som eg er for slapp til å gjere. Eg har altfor, altfor lett til å sei at eg ikkje orkar eller gidd. Men eg gidd ikkje leggje ut eit innlegg om keisame og triste ting, det blir patetisk. Eg likar faktisk ikkje å få kommentarar om kor mykje eg klagar og vil ha sympati og masse drit, tru det eller ei.

I morgon skal eg og na mor ned i rekkebygget (du veit, der eg får pannekaker kvar onsdag) å levera frå meg ei buksa som har ein smekk som ikkje funkar heilt. Og, så skal eg og na mor vidare til den plassen eg helst ikkje vil nemna navnet på, og sjå om me finne ei buksa som passe meg perfekt. Hardt å ha dritlange bein. Catch the irony, please. Men me gjer alt mest fordi eg må koma meg ut av huset. Kanskje, berre kanskje skal me sjå på at vetlebror min skal spele volleyball. Spørs om eg orkar det, er i passe døsig form i kveld. Fekk i meg litt mat når Hanna og Victor laga pasta i stad, flotta greier.

Og ja, desse har eg bestilt.. Eg kan ikkje gå med høge helar, men eg tenkte at eg må læra meg da ein gong. Resten eg har bestilt frå hm.com, trenge me verkeleg ikkje prata om.