Om eg har kjøpt meg tv?

Medan klokka sakte, men sikkert har vippa visarane over på nattestid, har eg ikkje gjort noko som fuckings helst. Eg har sett på rotet og eg har tenkt på rotet. Eg syntes synd på den som havnar på rom med meg på folkehøgskulen. Frå sofa til seng, Øystese tapte kampen idag. Nedsig, sidan eg reiste frå Øystese til ODDA for å sjå på kamp. Dette har vore ein lang dag, og eg er stappmett etter pizzaen eg og bror min laga før i kveld. Sidan eg har bevegd meg så mykje, så har eg sjølvsagt veldig vondt i det høgre kneet mitt. Eg har seriøse tankar om å bevege meg absolutt minst mogleg i framtida.

I går vart det eit par prosent innanbords, idag eit par mindre. Det er så utruleg keisamt å drikke når ein er under atten år. Eg kan ikkje skjøne at folk gjer det helg etter helg. Det finst ikkje morosamt å drikke på vors, og slutte når dei andre reisar ut. Det er nedsig det.

Noko anna som er nedsig er dette forbanna klimaet i Noreg for tida. Snjo, regn, hagl, sludd, sol og vind. Alt på eit par dagar. Og me er straks i mai. Eg har faktisk ikkje lyst å stå på ski på 17.mai.

Eg er óg sur på mi syster som brukar solkremen min, som er faktor 40, som fuktighetskrem. Eigentleg meir enn anbefalt mengde fuktighetskrem óg. Den dagen eg ikkje tek på meg hatten min, kjem håret mitt til å sjå fælt ut. Fordi eg har gått med hatt i eit par veker no, og eg trur faktisk håret mitt har blitt eit «hattehår». Interessant.

Vel, no er klokka halv to og eg har blogga i sikkert to og ein halv time. Me legg ved fleire bileter av meg, tatt for fem minuttar sidan.

Fine puppar og DRITKUL skjorta! Stolt supersupportar!

Kul utan sminke og med prikkete øyredobbar.

Gode ting:

  • Eg har kome inn på Nordmøre Folkehøgskule på journalistikk og foto.
  • Øystese vann 0-1 borte mot Arna-Bjørnar på laurdag.
  • Alt med skule og vener har endeleg ordna seg. Med tanke på at eg har arbeidd sidan august med å få orden på det.
  • Fotballsesongen er i gang,  og det betyr kjekke menn som sparkar ball. Og tek av seg skjorta ved kampslutt, om det vert siger.
  • Eg trivst på «utplassering» i barnehagen.
  • Fekk ein karakter eg er nøgd med på ein reportasje eg skreiv i norsk.
  • Mitt syskjenborn fekk ei dotter, som eg skal på besøk til i morgon!
  • Den senga eg har fått har gjort ryggen min mykje betre.
  • Eg har endeleg lagt medisinane mine i dosettet sjølv, stor ting!

Dårlege ting:

  • Øystese tapte heima mot Voss 0-3 idag.
  • Eg har byrja og grua meg til eg skal reise vekk.
  • Eg blir skummelt trøytt av barnehagen, men søv difor betre.
  • Svir av pengar fortare enn dei er kome i lomma.
  • Vêret er så utruleg ustabilt at eg ikkje tør å håpe på at sumaren blir bra.
  • Har ei kjensla på at vulkanen Katla på Island kjem til å vakne til liv, som definitiv gjer sumaren forferdeleg.
  • Gutar generelt.
  • Rommet mitt, som på eit vis aldri blir ryddig.

Nei, det var ikkje det eg ville fram til. Årh..

No sit/ligg eg i senga mi, medan eg høyrer på Nick Cave & The Bad Seeds – Henry Lee. Eit eller anna blomstrar sakte, men sikkert inni meg. På laurdag som var feira eg gebursdagen min, som var 7.april. Kvelden vart tilbrungen med gode vener, god mat og mykje latter. Alias vart spelt, og sigeren var nesten i mål. Takk til alle jentene for selskap!

Dagen etterpå var det fotballkamp. Norheimsund – Øystese. Eit oppgjer mellom naboane i cupen. Den dagen hadde eg gleda meg til lenge, sola skein og publikummet steikte på tribunen. Om lag fem hundre personar hadde møtt opp. Eg hadde fleire plakatar som eg hadde laga eit par dagar før. Dei blåkledde mannfolka som spelte på det rette laget, Øystese, greide sjølvsagt å dra sigeren lett i land, og det var ein fantastisk deilig siger. Etterpå var det b-kamp, og sidan sola framleis var oppe, reiste eg på den óg. Blei tap, etter 4 mål frå éin spelar på Øystese og skittent spel frå motstandar. Oh, bra dag i alt. Ja, det var sundagen.

Idag er det torsdag, i morgon er det fredag, og då forsvinn eg opp på fjellet til min far. Og etter det, er det laurdag! Då er det kamp i Arna, mot Arna-Bjørnar. Og herregud, me skal vinna. OG HERREGUD EG HAR INGENTING ANNA INTERESSANT Å SEI. Kanskje eg kjem tilbake i morgon med nokre gode ord. LOL. Tudulu..

Eit bilete for å få med kor raud eg er i kinnene og kor glad eg er i Kaizers Orchestra.

Og eit anna bilete for å få med kor fin eg er med hatt. Som er stort sett det einaste eg har hatt på meg den siste veka. Tulla.

Det du ikke vet, har du vondt av.

Du går sakte mot døren, innenfor den sitter det fem mennesker. Et eldre ektepar og et yngre ektepar med en liten gutt. Gangen mot døren er plutselig lengre enn normalt. Du trår på et langt, tykt rødt teppe. I endene er det lange svarte tråder. På teppet er det en tegning av noe, men du ser ikke hva det er. Etter mange år på det samme gamle legekontoret, har du fortsatt ikke funnet ut hva det er. Du legger merke til at det har samlet seg sand og støv utenfor teppet. Du tar tak i dørhandtaket og vrir om. Du får det ikke skikkelig til første gang, men det går den andre gangen. Det er klamt.

Det er bare den lille gutten og den eldre dama som legger merke til deg når du kommer inn i rommet. Gutten smiler til deg, til tross for at han har et sår i ansiktet som faktisk ser litt vondt ut. Den eldre damen i knall rød jakke ser sjenert på deg og smiler. Du harker litt før du forteller det eldre ekteparet at de kan komme inn. Du gir et smil og et lite nikk til de tre gjenværende i rommet, før du leder det eldre ekteparet inn på kontoret ditt.

Kontoret er helt hvitt, bare stolene er svarte. Det er ingen bilder på veggene, men det er fullt av plakater. Mest reklame for legeprodukter av alle slag. Et lite signal til ekteparet forteller at de kan sette seg ned. Du lukker sakte den hvite døren, den knirker litt, og du smiler svakt mens du finner stolen og setter deg ned. Du glimter raskt bort til ekteparet, og ser at kvinnen gnir seg nervøst i hendene. Mannen sitter bare og stirrer ned på sine brune, litt gamle sko. Du smiler, tar fram noen papirer, og spør hva som er nytt siden sist. Mannen ser bort på konen, med et spørrende blikk. Du venter på at konen skal snakke. Det samme gjør ektemannen. Siden ingen sier noe, så du spør igjen. – Ja, hva er nytt siden sist? – Jeg tror jeg har kreft, sier kvinnen fort. Ektemannen lukker øynene. Sikkert for å holde igjen tårene. Du vet ikke hva du skal si, det blir stille en stund. – Brystkreft, sier kvinnen. Du blir svært overrasket, det er ikke ofte du, som fastlege, får høre slike ting.

Fingrene dine sklir lett gjennom journalen hennes, om det kunne ha vært noen symptomer du har oversett. Du finner ingenting der, du klør deg i hodet og vender deg mot ekteparet. – Når merket du kulen?

– Sist uke, det var helt tilfeldig at jeg merket den, sier hun. Du ser at ektemannen har tårer i øyenkroken mens han rister svakt på hodet. Først nå legger du merke til hvor ustelte de begge to er. Du kan ikke forestille deg hvordan det kan være, etter så mange års ekteskap, å gå gjennom noe sånn som dette. – Har du anledning til å komme på undersøkelse neste uke? Kvinnen nikker, hun svelger tungt. Du noterer smått noen ord på datamaskinen din. Kreft. Du visker det bort. Mistanke om brystkreft. Kul merket i uke 44. Vevsprøve skal tas i uke 45.

Skrevet av meg sjølv, november ´09. Usikker på om eg har posta den her før, men la gå.