Dei er berre ein stor gjeng med idiotar.

Særskriving er eit fenomen som har vorte utbreidt dei siste åra i det norske språket. Særskriving vil seie at ein skriv samansette ord som to eller fleire enkeltståande ord i staden for som eitt enkelt ord (samanskriving). Ord som terrassedør vert til terrasse dør. Orda kan skifte meining slik som at sjukepleiarar vert til sjuke pleiarar, og at rådyrjakt vert til rådyr jakt. Særskriving er altså ei mogleg kjelde til språklege misforståingar.

Særskriving blir òg kalla orddeling, som er ei beskriving av det som skjer, men orddeling er eigentleg ei nemning på det å dele eit ord ved bruk av bindestrek på slutten av ei linje.

Kjelde: Wikipedia.

Ei venninne av meg fann ut fyrst idag(!) at det heiter frukostservering, og ikkje frukost servering. Som ein jævla geek og ein person som irriterar seg over sånn små idiotiske ting, så syntes eg faktisk det er urovekkande. Lærte ein ikkje særskriving/orddeling på skulen? Eller er det berre eg som har blitt opphengt i det grunna for mykje surfing på nettet? Det byrja vel med denne sida her. På Facebook er det fleire grupper mot orddelingsfeil. Blant anna denne, Den nasjonale forening mot orddeling (særskriving). Den har over 22 tusen medlemmer. Og over to fuckings tusen bileter av plakatar og liknande med orddelingsfeil. Dei plakatane og posterane er mest sannsynleg laga av godt vaksne folk, og nettopp dét bekymrar jo meg endå meir. Eller produkter som er laga av store selskap. Eller legar, som denne.

Årh, denne var jo faktisk ekstra drøy. Kjelde: orddeling.wordpress.com

Men, no skal eg fortsetje med pakkinga.

Endeleg!

Kaizers ga ut ein ny singel idag, Philemon Arthur and the Dung. Og grunna den har eg fått ei Kaizers-byga igjen. Noko som igrunn er heilt ok. Å sjå Viva la Vega medan eg «pakkar» er heilt greitt. Då er det ikkje så gale å vurdere om det er naudsynt å ta med seg akupunktur-matte og symaskin opp til Surnadal. Høyr den om og om igjen, ver så grei.

http://soundcloud.com/kaizersorchestra

Men sidan eg berre MÅTTE skrive at songen til Kaizers var perfekt, og eg har jo sagt det, og no har eg ikkje meir å seia. No må eg pakke……………….

Kjelde

Forresten, no er det ikkje lenge til konsert i Oslo Spektrum. Aighty! ØLØLØL! KAIZERS ORCHESTRA! Eg gler meg faktisk pitte litte granne.

Eit fall.

Eg har ein stol på rommet eg alltid sit i. Eg sit i ein stol, ikkje på som nokre andre eg kjenner gjer. Når eg sit i den stolen ser eg stort sett heile rommet mitt. Dei trefarga veggane med eit par plakatar på og nokre stygge, gamle hyller. Det gråe skrivebordet mitt med den stolen som knirkar uavhengig om det sit nokon på den eller ei står ved den korte veggen. Det svarte klesskapet mitt som er altfor lite til alle kleda mine. Senga mi som akkurat får plass til meg, alle putene mine, den store dyna mi og dei tre bamsane mine. Så har eg dei stygge gardinene mine eg mest har lyst til å rive ned for dei øydelegg heile den harmonien som ikkje er tilstades på rommet. Svarte gardiner er skummelt. Eg vil ha gråe.

Stolen min er stor og god. Den er trukket med eit mjukt stoff som eg ikkje veit kva heiter, for eg har igrunn ikkje peiling på stoff i det heile. Eg veit at velour er veldig mjukt og silke glatt,  men stolen var verken velour eller silke. Lenar eg meg hardt nok bakover i den, sprett det opp ei fotstøtte. Armlenene er akkurat store nok til å få plass til monsterarmane mine. Eg har monsterarmar fordi eg har så store musklar, altså. I taket har eg berre ei lyspære. Det er ganske vemodigt, men eg ser nesten aldri opp i taket uansett. Berre når eg jagar ut insekter.

Kvar gong eg lenar meg bak i stolen, byrjar eg brått å tenkje på alle moglege ting som eg elles ikkje tenkjer på. Som kvifor flaggermus er så utruleg stygge, men óg så spanande å sjå på. Korleis sneglane kommuniserar. Kva gamle folk snakkar om når dei pratar ilag på gamleheimen. Dei ser jo dei same folka kvar einaste dag og då må dei jo ein eller annan gong gå tom for samtaleemner. Kvifor nokre folk kan ete konstant, medan andre slit med å trykkje ned ei brødskive kvar dag. Kva slags brød kongen likar best eller kva song som er favoritten til Jens Stoltenberg.

Når eg då skal reise meg opp for å finne meg ei skive med ost, så dett eg ned på golvet, for foten min har sovna medan eg låg der å tenkte på livets store spørsmål.

Oi, så plutseleg.

Heihei. No er det under fem dagar til eg reiser. Fem dagar til eg sit i ein bil på veg til Nordmøre folkehøgskule. Fem dagar til eg skal stikke frå alt og alle her heime. Vekk frå all drittpreiking, vekk frå eit liv i ei seng framføre ein tv dagen lang. Vekk frå familie og vener. Satan som eg gruar meg. Om du lurte på korleis det går med pakkinga mi, så vil eg eigentleg sei at det går betre enn forventa.

Eg få meg nye vener, eg bli positiv og meir optimistisk til det som skal skje, eg slutte og tvile på mine ferdigheitar og eg få inn nokre søvnvanar som passar inn med mine nye romkamerat og klassetimane. Eg sit faen meg i senga no, framføre tven og ser på Sex og singelliv. Frys voldsomt på mine tær og har på meg ei veldig sleten joggebukse. Eg brukar min fars data, fordi eg måtte levere inn min skulepc. Eg valgte å ikkje betale ekstra for å behalda den, så då fekk dei den tilbake. Saman med skulesekken, som forsåvidt lukta kattapiss, så den var det ganske greitt å få ut av huset. No har eg bestilt meg ny pc, og den kjem vel på onsdag eller noko. Så då har eg eit par dagar på meg til å verta kjend med den. Så i morgon og på onsdag vert tida eg har brukt til pakking og ordning til eg reiser. Torsdag vert forhåpentlegvis ein finfin dag. Frida kjem rett oppom til meg etter ho er ferdig på skulen, som er klokka 12….. litt tidleg for meg, men. Så kjem Mari og Solveig litt seinare, og då skal me koooose oss. Kosekveld med småjentene mine. Hehehehe. OGSÅÅÅ. På fredag skal eg passe Luis og Liana, verdas søtaste kids! Ein gut på 15 månadar og ei jente på 4 månadar. Søtnosar. Samtidig som eg skal passe desse, får eg besøk av tre nydelege jenter som eg kjem til å sakne ut av ein annan galakse når eg reiser. Me skal jo sjølvsagt lage noko digg mat, ta mange fine bileter og mase til me får vondt i øyro.

Og på laurdagsformiddag, etter at kidsa har blitt henta, forsvinn eg på skule. Då pakkar eg alle mine nødvendige ting som mi nynorske ordliste, ein nydeleg duk og bileter av vener. Og unødvendige ting som ei gamal 70-tals klokke, ein fin radio og åtte joggebukser, og stikk. Og når eg sit i bilen og høyrer på nrkp3, skal eg ikkje sjå meg sjølv tilbake og tenkje på alle eg kjem til å sakne, for eg veit med sikkerheit at dei er der når eg kjem tilbake. (I haustferien!) Når eg høyrer på p3 skal eg tenkje på at eg det er vemodigt at Radioresepsjonen ikkje er på radio lenger, men snart kjem på tv. Men haustpodkasten var ganske bra, og den kan eg igrunn leve på ei stund. Men så kjem eg på at Radioresepsjonen skal verta eit tv-program og då håpar eg veldig på at det er nokon på skulen som likar dei like mykje som meg, så me kan verta eit lite RR-elskande par som ser på Radioresepsjonen ilag.

Men når eg sit i bilen og det ikkje er signal på radioen, kjem eg på at eg faktisk har fantastiske vener heima og det vert veldig bale utan dei. Så plutseleg er me framme på skulen og eg har hjarta oppi halsen for eg veit ikkje kva eg skal gjere eller kvar eg skal gjere av meg. Og sidan eg har så mykje ting og tang med meg så lurar eg verkeleg på kor eg skal leggje alt saman.

Tåren..

Det var en helt vanlig solskinnsdag,

jeg var på stranden og badet,

men så plutselig ble alt noe helt annet.

Jeg fikk vite noe som jeg aldri hadde ventet å høre.

Du var ikke frisk, min lille engel.

-Det falt en tåre av sjokk.

Jeg kom hjem, hørte på hva mamma sa.

Hun hadde snakker med din mor,

jeg hadde det vondt inni meg.

Du hadde vert sint, du ville ikke ha ledningene på deg.

Du ble nedkjølt, det gikk en del rykter.

-Det falt en tåre av reddsel.

Jeg fikk vite fler detaljer, du va stabil.

Folk kom nærmest løpende bort

og lurte på om det var noe nytt, jeg sa hva jeg visste.

Hjemme satt vi bare å ventet på et pip fra mammaen din,

så skulle mammaen min ringe henne.

-Det falt en tåre av utålmodighet.

Pipet kom, samtalen var igang.

Du hadde leet på armen din, legene var sikker på at du hørte.

Du fikk lungebetennelse.

Du skulle få oppvarming, men måtte kjølest ned igjen,

du hadde fått feber.

-Det falt nok en gang en tåre av reddsel.

En dag, jeg var på stranden da også,

fikk jeg vite at du hadde våknet,

jeg for rundt, alle såg på meg at noe bra hadde skjedd,

jeg fortalte dem det,

alle var glade.

-Det falt en tåre av glede.

Du hadde snakket, du ville hjem,

du hadde bannet.

Det så lyst ut. Men,

du for i respirator igjen,

de tømte lungene dine for vann.

-Det falt en tåre av tomhet.

Jeg var hjemme, du var klar for besøk.

Men vi måtte vente til dagen etter,

da hadde jeg tid.

Jeg gledet meg så mye at jeg bare satt hjemme å ventet.

Du er det beste som har hendt meg.

-Det falt en tåre av lykke og evigvarende vennskap ❤

Klem frå Anne ❤

Skrevet av Anne-Cecilie, verdas beste, då eg havna på sjukehus 2008. Å, eg kjem til å sakne deg når både du og eg reisar på skule. Det er ikkje like kult å verta stor som eg trudde.

http://www.annecez.blogg.no