30.juli 2008

«Etter kvart våkna du litt, men klarte ikkje å snakka, men du høyrde og forstod oss. Ca 1730 kom Solveig og Daniel, og du klarte etterkvart å snakka, men det var vanskeleg å forstå. Du var sikkert litt kvalm, og spydde eit par, tre gonger. Men me merka at du vart meir og meir deg sjølv. Lo litt, song litt, banna og krangla. Endeleg var me sikre på at du ikkje hadde fått noken alvorlige hjerneskader.» 

Fann ei notisbok som mammo og pappen skreiv i dei fyrste vekene eg låg på sjukehus. Veldig rart å lesa det no, fem og eit halvt år etterpå det skjedde.

Advertisements