30.juli 2008


«Etter kvart våkna du litt, men klarte ikkje å snakka, men du høyrde og forstod oss. Ca 1730 kom Solveig og Daniel, og du klarte etterkvart å snakka, men det var vanskeleg å forstå. Du var sikkert litt kvalm, og spydde eit par, tre gonger. Men me merka at du vart meir og meir deg sjølv. Lo litt, song litt, banna og krangla. Endeleg var me sikre på at du ikkje hadde fått noken alvorlige hjerneskader.» 

Fann ei notisbok som mammo og pappen skreiv i dei fyrste vekene eg låg på sjukehus. Veldig rart å lesa det no, fem og eit halvt år etterpå det skjedde.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s