Vaksne tankar.


Som sekstenåring hadde eg ikkje mange bekymringar. Eg hadde ikkje tankar som kverna rundt i hovudet dagen lang. Eg tenkte helst på at eg håpte eg slapp på sjukehus att og korleis eg skulle få tak i pengar til øl. Dét var det liksom. Greitt nok, den tanken om sjukehuset ligg framleis og murrar, men det trur eg den alltid kjem til å gjera. Men øl-kjøleskapet er fullt.

No er det vaksne bekymringar. Eller eg føler meg ikkje så vaksen når eg tenkjer på dei, men eg slapp dei ihvertfall då eg var seksten. Eg kan ikkje hugsa at eg var blant dei som berre ikkje kunne venta med å bli ferdig på skulen og koma seg vekk frå bygda. Bli vaksen og få seg utdanning og jobb. Altså, det har jo vore draumen. Men eg trur ikkje eg var blant dei som hadde dette som største ønske. Men, igjen, eg hugsar ikkje kva eg ville då eg var i tenårene mine. Ikkje at eg er så gamal at eg har blitt gløymsk, eg hugsar berre ikkje. No er bekymringane mine av typen eg ikkje trudde eg kom til å tenke på på minst 8 år. Er det eigentleg bekymringar? Frykt, kanskje? Eg blir jo redd når eg tenkjer på det.

Eg skal innrømme at eg er sjeleglad for mine hobbyar; pusling og fargelegging. Ein skulle tru at eg hadde mykje tid til å tenkje og bekymre meg då, men eg trur eg slår av hjernen på ein måte. Å kunne sette seg ned ved puslebordet og boltre seg på mosaikkpuslespelet eg har liggjande av verdskartet, eller finne fram ei bok og velge blant dei sikkert 200 fargeblyantane og tusjane mine, og berre forsvinna i ein anna verd.

Advertisements

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut / Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut / Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer no med Google+-kontoen din. Logg ut / Endre )

Koplar til %s